Bir keresinde bir yerde "süperkahramanları süperkahraman yapan, süperkötülerin varlığıdır" gibisinden bir şey duymuş ya da okumuştum.
Söz, yaklaşık olarak "Süperkahramanlar eğer kötülük karşısında kullanacak olmasalar süpergüçlerini neredeyse hiç kullanmayacak, hatta belki de varlıklarından bile haberdar olmayacaklardı." diye devam ediyordu, ve bu minik paragraf olaya bakış açımı resmen değiştirmişti.

Bu sözü aklıma getiren geçenlerde sabaha karşı tv'de denk geldiğim Kill Bill 2'nin sonunda, Bill'in Gelin'le yaptığı konuşmada sözü Superman'le bağlaması oldu.

Bill yaklaşık olarak şöyle bir şey söylüyordu:
"Süperkahraman vardır, bir de süperkahramanın alteregosu: Batman, Bruce Wayne; Spiderman, Peter Parker gibi. Ancak Peter sabah uyandığında Peter'dır, Spiderman değil! Spiderman olmak için kostümünü giymesi gerekir.
Fakat Superman sabah uyandığında da Superman'dir, zira o Superman olarak doğmuştur, sonradan süper olmamıştır.
Clark Kent, Superman'in alteregosudur. Clark'ın giydikleri -gözlük, takım elbise vd.- Superman'ın bizlerin arasında farkedilmeden dolaşabilmek için giydiği kostümüdür, zira Superman insanları birer Clark Kent olarak görür. Clark'ın özellikleri neydi?
Zayıf, kendine güveni olmayan bir korkak! Clark Kent, Superman'in insanlığı eleştirisidir."

Yine Superman hakkında zamanında alıntıladığım üzre Umberto Eco da bir şeyler kaleme almış:
"(...) Ancak bunların yerine Süpermen, etkinliklerini yaşadığı küçük cemaatin (gençliğinde Smallville'de, yetişkinliğinde ise Metropolis'de) sınırları içinde sürdürmeyi tercih eder. Ve -tıpkı kutsal toprakları ziyarete gidebildiği halde, yaşadığı yere elli kilometre uzaklıktaki kapalı ve müstakil sayılamayacak cemaate ulaşamayan ortaçağ insanı gibi- diğer galaksilere kolayca ulaşabildiği halde, yalnızca dünyanın değil, "Amerika Birleşik Devletleri" nin de boyutlarını göz ardı eder (yalnızca bir kez, o da "hayali öyküler"de, ABD başkanı olur).

Kendi küçük dünyasının sınırları içinde, mücadele edebileceği tek kötülük, yeraltı ve organize suç dünyasına ait olan varlıklardır. Uyuşturucu karaborsasına ve elbette rüşvet yiyen yöneticilere ya da siyasetçilere değil, banka ve posta kamyonu soyguncularına karşı mücadele etmeyi tercih eder.

Bir diğer deyişle, görünürdeki tek suç özel mülkiyete karşı işlenen suçlardır. (...)"

Devamını merak edenleri buradan alalım.

Umberto'nun üslubu çevirmenin etkisiyle mi bilinmez oldukça kasık ve sıkıcı, halbuki çok şahane bir noktaya değinmiş. Ekşi'de (dergi olanında ama) otisabi aynı mevzuyu -Superman'in süpergüçlerinin verimsiz kullanımı- dillendirmiş, çok daha okunası ve eğlenceli bir üslupla. Eğer eski dergileri saklamak gibi bir alışkanlığınız varsa...

Konuyu kapatırken bu çerçevede aklıma gelen son şey, hiç şüphesiz, Unbreakable oluyor. Shyamalan'ın belki de en iyi filmi olan Unbreakable; süperkahraman, süperkötü, süperkahramanın doğuşu gibi mevzulara mükemmel bir dokunuşla, çizgiroman uyarlaması tüm filmlerde daha çizgiroman bir duruş sergiliyordu.

Çocukların "Mr Glass" adını taktıkları Elijah Wood Elijah Price, "Unbreakable" David Dunn'a filmin sonunda "Bir çizgiromanda kötü adamın kim olduğunu nasıl anlarsın?" diye sorar, cevabı kendisi verir: "Süperkahramanın tam tersidir."

Sözün üstüne film boyunca çizilen Elijah ve David portrelerini hatırlar ve hayretler içinde kalırız, nasıl farkedemedik diye.