Sosyal ortamlara ilk akmaya başladığım vakitler gözlemlediğim bir insan grubu var idi. Ev ortamındayken gayet uysal, ağa dizisi formatında ataerkil ataerkil takılıp sokağa çıktığı sınırlı vakitte deliren, isyankar olan, düzene başkaldıran; akabinde eve dönmeden önce cep telefonu ile evi arayıp rapor veren...

Farklı bir versiyonu şekil ve şemal olarak son derece konsept ve sokakta gördüğünüzde kuzey kutbundan kopup gelen bir icebergmişçesine takılan ve fakat en olmadık zamanda annesiyle alışverişte, kadının yavrusunun üstündeki kazağa bakıp tam da bi boy büyüğünü dene istersen dediği icebergin eriyip kanalizasyona karıştığı o anda denk geldiğiniz...

Memleket şartları, Türk aile yapısı, sosyal çevre ve konjonktür gençlerin ne asi olup isyan etmesine, ne anarşik olup tehlike arz etmesine, kısacası hiç bir ekstrem eğilime kapılmasına izin vermemekte.
Söz gelimi, politik yükümlülükler getiren akımların zaten -aile filtresi sebebiyle- pek şansı yok.
Günümüz popüler eğilimi full time melankoli ve depresyon temalı emolukta ise içeriğinin zararsızlığı sebebiyle, gençlerin akıma dahil olabilmek için giriştikleri kendilerini baştan yaratma çabalarına göz yumulabilmekte.
Fakat akraba ziyaretleri, kına geceleri filan gibi durumlar söz konusu olduğunda domestik marjinalin kılık değiştirip normal, varlığın ağırlığı altında ezilmemiş ortalama aile bireyi suretine bürünmesi zorunlu kılınmakta...

Bendeniz bu durumdaki; farkını, taviz vermezliğini ortaya koyma durumunu böylesi sınırlı zaman aralıklarında -ebeveynleri yanında yokken- yaşayabilen gençleri kategorize edebilmek için part-time marjinal kavramını kullanırdım.

Fakat daha iyisi varmış. Yazımıza da başlık olan Saturday Punks, cumartesi punkları...

Özentiliğin, gibi olmanın, miş gibi yapmanın, trend kovalamanın, samimiyetsizliğin iki sözcükle yapılan özeti.

Bu saturday punks kavramını ortaya koyansa Jello Biafra...