Kötü idare edilen memleketlerde sürecin sonu halk ayaklanması -ya da devrim diyelim- ile getiriliyor.

Zamanında Fransa'da, Rusya'da olan bu: zengin, olması gerekenden daha zengin ve fakir ise olması gerekenden daha fakir hale geldiğinde saat işlemeye başlıyor.

Bizde bu tip isyankar tavırlar sosyal patlama etiketiyle memleket üzerinde hesapları olan düzen bozucuların halkımızı bölmeye yönelik provokasyonları olarak değerlendirilmekte ve pek itibar görmemekte.

Bunun sebebiyse halihazırda o ayarda -Fransız ya da Rusları yeter ulan! dedirten türde- bir düşkünlüğü tatmamış olmamız. Evet, umutsuz olmak için çok sebebimiz var, ama henüz kitleleri harekete geçirmeye sebep olacak pek bir şey yok.

Aslına bakarsanız toplumun ultra zengin bir kesim ve sefaleti paylaşan bir yığından oluşmasının bazı avantajları da vardır. Mesela üniversitelere rus dili ve edebiyatı diye bölümlerin açılmasına vesile olan o rus edebiyatı böyle bi ortamın mahsulüdür. Ya da sefahat ortamlarında kendilerini düşünmeye veren zegin çocukları pek çok felsefi akımın doğmasına filan sebep olmuşlardır.

Durumu özetleyen güzel bir replik var Orson Wells'den:

"İtalya'da 30 yıl boyunca Borgialar hüküm sürdü; yani savaş, korku, cinayet, kan... Ama Borgialar Michelangelo, Leonardo da Vinci ve rönesansın da hamisi oldular.
İsviçre'deyse kardeşçesine sevgi ve 500 yıllık bir demokrasi ve barış hüküm sürdü, ve ne üretebildiler? Guguklu Saat!"

Biz de yıllardır dönem dönem girip girip çıktığımız bu sürece bu kez kesin bir giriş yapacak gibi duruyoruz.

Dönüşü olmayan bu keskin virajlar bizi nereye götürecek, bu süreç sonunda ne üreteceğiz çok merak ediyorum.